14.3.14

HER



Vorige week werd ik 26.

26.

Ik vind het nogal wat.

Het is dichter bij de 30 dan bij de 20.

Mensen gaan dingen van je verwachten.

Babies enzo. Brr.*

Maar goed. Ik werd 26 en eigenlijk was het hartstikke leuk. Ik sloot 25 in stijl af. Plus minus 25 biertjes en een shotje goldstrike. Er werd een pop in de fik gestoken en iedereen riep "hieper de piep". Ook wildvreemden. Eén knaapje zei "u" tegen me en toen wist ik dat het gedaan was. Fuck, I'm old.

Een paar uur later werd ik op bed door het vriendje verrast met bloemen, cadeautjes en een ontbijtje. We voelden ons beiden nog niet eens zo slecht en dus stapten we 's middags de bios binnen voor de film Her.

Ik ga hier niet mijn mening geven over het verhaal. Of over de personages en hoe zij zich ontwikkelen, maar waar ik het wel graag over wil hebben is dit: Het is visueel verbluffend. De art direction en de styling zijn ZO goed. De kleding die het personage van Amy Adams aan heeft zou ik graag terugzien in mijn eigen kledingkast. Yup, de film is een feestje voor het oog. Als je nog anderhalf uur over hebt zou ik zeggen "ga dit zien!".

* Grapje ;-). Babies zijn lief, maar ik word liever eerst tante ;-).

Via.

17.2.14

WHO NEEDS LOVE WHEN YOU CAN LISTEN TO SUCH GREAT MUSIC AND CRY YOUR EYES OUT



Grapje. Liefde is ook heel fijn hoor ;-). Maar als ik naar The National luister word ik ook heel blij en warm van binnen. De videoclip van I need my Girl werd afgelopen vrijdag gelanceerd en op de vraag of ze ooit wel eens een slecht nummer maken kan volmondig "nee" geantwoord worden. Vorige week werd bekend dat ze deze zomer op Lowlands staan en ik kan alleen maar heel hard duimen dat ze ook nog ergens anders een zaaltje boeken. I need my yearly shot of Matt Berninger.

De vaste (drie ;-)) bezoekers hadden het al lang door dat ik deze blog afgelopen maand op zwart gegooid heb. De afgelopen maanden had ik om de zoveel tijd een opleving, schreef twee weken lang elke dag een post met de mooiste voornemens en vervolgens werd het weer weken stil. Zo maak ik mezelf wel een beetje ongeloofwaardig en bovendien vind ik het zelf zo ook helemaal niet leuk. Vandaar dat ik al m'n oude posts even teruggezet heb naar concept. Een schone lei. Alleen nog maar schrijven over dingen die ik meemaak, of leuk vind, of mooi, of juist heel belangrijk en interessant. De ene week drie posts, de andere week even niets? Alles mag. Alles kan. Dit is tenslotte MIJN stukje internet ;-).

19.11.13

MAY THE COOKIES BE EVER IN YOUR FLAVOUR



Geniaal!

Het Amerikaanse Sesamstraat heeft een parodie op de verfilming van het tweede boek van The Hunger Games - Catching Fire gemaakt, genaamd The Hungry Games - Catching Fur. Hierin neemt Koekiemonster de rol van Katniss Everdeen (Cookieness Evereat) op zich. Echt héél erg grappig (als je de boeken gelezen hebt tenminste), maar vol met spoilers!

De rol van Peeta wordt gespeeld door een pitabroodje (get it, Peeta/Pita?). Beter dan dat gaat het vandaag denk ik niet meer worden.

EVEN LEEK HET OF IK VLOOG


Iets wat ik zelf eigenlijk nooit voor mogelijk had gehouden, is dat ik dit jaar het hardloopvirus te pakken heb gekregen. Ja écht! Al jaren is het één van mijn goede voornemens om te beginnen met hardlopen, maar op een brave poging twee jaar geleden na (toen ik na twee keer lopen spontaan trombose in mijn been kreeg (wat natuurlijk helemaal niets met elkaar te maken heeft, maar wat altijd interessant klinkt ;-), was het me nog nooit gelukt het van een voornemen naar een uitgevoerde actie te brengen.

Dit jaar is het anders. Nadat ik afgelopen januari voor het tweede jaar op rij als toeschouwer naar de halve marathon van Egmond aan het kijken was begon het behoorlijk te kriebelen. Uiteindelijk duurde het nog tot april voordat ik in actie kwam, maar ik kwam in actie! Ik downloadde het programma van Evy waarmee je in 27 lessen van niets naar 5 kilometer hardlopen wordt getraind. Dit bleek een gouden zet. Evy is Belgisch en laat ik nou net een zwak voor Belgen hebben ;-). Samen met haar aanmoedigingen ("Ik ben fier op u!"), achtergrondmuziek die hip was in 2006 en het rustige opbouwende tempo liep ik elke week een stukje verder.


In augustus is er echter een beetje de klad in gekomen. Begin september moest ik mijn scriptie weer inleveren. Mijn focus lag dus even ergens anders en ik vond dat hardlopen me te veel kostbare tijd kostte. Het was het waard natuurlijk (want JEEH!), maar ook daarna had ik een beetje moeite om de draad weer op te pakken.

Vorige week maandag was ik mijn luie gedrag beu en trok ik de hardloopschoenen weer uit de kast. Wat ik echter totaal niet verwachtte was dat ik één van mijn beste en fijnste rondjes tot dan toe liep. En dat terwijl ik dus weken niets gedaan had. Ik genoot van het lopen. Toen ik weer thuis was en onder de douche stond vroeg ik me af hoe dat nou kwam en ik denk dat de grootste verandering in mijn hoofd heeft plaats gevonden. In plaats van een bepaalde loopopdracht als oneindig en onmogelijk te zien (whaa, drie minuten achter elkaar lopen!) geloof ik nu in mezelf. Ik weet dat ik het kan. Ik weet dat ik ervan geniet én ik weet hoe trots ik ben als ik na een half uur buffelen de warme stralen van de douche op me voel.


Gisteren liep ik weer. Het ging iets minder lekker dan vorige week, maar ik ben wel weer geweest. Op het einde had ik met mezelf onderhandeld dat ik tot een bepaalde straat moest en dan voor die dag klaar zou zijn. Het laatste stukje naar huis mocht ik dus wandelen. Na twintig meter wandelen ontstond echter de gedachte dat ik nog best een klein stukje kon hardlopen. Al lopende dacht ik "ik kan ook nog wel wat harder". En daarna dacht ik "waarom doe ik niet alsof ik mijn trein moet halen?". En zo vloog ik naar huis.

17.11.13

CASTELLO CAVALCANTI



Voor één van mijn vrienden is de zondag heilig. Hij noemt het zijn luie zondag en er moet toch wel iets heel bijzonders gebeuren wilt hij die dag meer doen dan een beetje uitslapen, in bed liggen en films of series kijken. Gisteravond was zijn verjaardag en ter ere van hem (maar vooral omdat we er pas om half 5 in lagen) maak ik er vandaag ook een (zeer) luie zondag van. Zo werden we pas om half 2 wakker en heb ik (ondanks dat ik de bob was) het gevoel dat ik overreden ben door een vrachtwagen. Daarom voor vandaag even geen diepzinnige essays, maar wel andere pret.

Hier een filmpje. Niet zomaar een filmpje, maar een korte film die geschreven en geregisseerd is door Wes Anderson. Ik hou van alles dat Wes Anderson aanraakt (afgelopen carnaval waren het vriendje en ik als Sam en Suzy uit Moonrise Kingdom verkleed (helaas even geen foto) dus ook van dit filmpje kan ik erg genieten.

Het filmpje van 8 minuten speelt zich af in 1955 en gaat over de Italiaans-Amerikaanse formule 1 coureur Jed Cavalcanti (gespeeld door Jason Schwartzman) die tijdens een race zijn auto crasht in een Italiaanse dorpje. Het is echt een typisch Wes Anderson filmpje waardoor ik niet kan wachten tot z'n volgende lange film uitkomt.